Zobacz transmisję z wernisażu Anny Mielniczyk

To, co mnie interesuje poprzez cykl prezentowanych prac to proces odbioru obrazów. Jest to też część procesu twórczego, która go dopełnia. Zdarza nam się kontakt z odczuwanym obrazem, kiedy pojawia się wspomnienie, jakaś emocja, skojarzenie, z czymś co jest nasze własne, ale jeszcze nie ma wymiaru myśli. To całościowe, delikatne wrażenie, które jest niejasne, rozmyte, ale i specyficzne. W fazie przygotowawczej, nie wyklarowanej. Z obrzeża świadomości. Dziś nauka nie ma wątpliwości, że istnieją nieuświadamiane procesy mentalne, przebiegające poza celową kontrolą podmiotu, mającą wpływ na odbieranie i rozumienie świata. Przejawia się to w zjawiskach i mechanizmach z zakresu przetwarzania wzrokowego. Jednym z nich jest domykanie, jako skłonność do uzupełniania luk w figurach i dostrzegania figur niepełnych jako kompletnych. Są więc obrazy nie tylko składnikiem naszej kultury, ale także wewnętrznych procesów. To elementy osobistej perspektywy wpływające na różnorodne przejawy myślenia i aktywności życiowej