Nie żyje najstarsza mieszkanka gminy Jelcz-Laskowice

Dwa lata temu miałem wyjątkową okazję, spotkać Panią Katarzynę, kiedy świętowała swoje 105. urodziny. Pamiętam nasze spotkanie i rozmowę. Pamiętam kobietę, która mimo tak wielu przeżytych lat wciąż miała w sobie ciekawość świata, wspomnienia i wiele do powiedzenia. Dziś, kiedy czytam jej wiersze, jeszcze mocniej dociera do mnie, jak niezwykłe życie miała za sobą. Pisała o życiu takim, jakie jest - raz pięknym i jasnym, a czasem trudnym. O drodze, którą każdy z nas musi przejść. O przemijaniu, wierze i tym, co zostaje po człowieku. Jeden z jej wierszy nosi tytuł „Ludzkie życie”. I chyba trudno o bardziej osobisty ślad po człowieku niż własne słowa, które zostają z nami, kiedy jego już nie ma. Cieszę się, że na swojej drodze mogłem spotkać Panią Katarzynę. Że mogłem usiąść z nią przy jednym stole, porozmawiać i choć przez chwilę posłuchać historii człowieka, który przeżył ponad sto lat. Pani Katarzyno, dziękuję za tamto spotkanie. Za rozmowę. Za wspomnienia. Za słowa, które Pani po sobie zostawiła. Rodzinie i wszystkim Bliskim składam z serca wyrazy współczucia. Niech pozostanie po Pani dobre wspomnienie i Pani własne słowa, które będą żyły dalej. Spoczywaj w pokoju